Affettim... - Delinetciler Portal

Affettim...

  1. sponsorlu bağlantılar
    Affedebilmenin verdiği iç huzuru anlatan hoş bir yazı...

    Bir lise öğretmeni bir gün derste öğrencilerine bir teklifte bulunur:

    "Bir hayat deneyimine katılmak ister misiniz?"
    Öğrenciler çok sevdikleri hocalarının bu
    teklifini tereddütsüz kabul ederler.

    "O zaman, bundan sonra ne dersem yapacağınıza da söz verin" Öğrenciler bunu da yaparlar.
    "Şimdi yarın ki, ödevinize hazır olun. Yarın hepiniz birer plastik torba ve beşer kilo patates getireceksiniz!"
    Öğrenciler, bu işten pek birşey anlamamışlardır. Ama ertesi sabah hepsinin sıralarını üzerinde patatesler ve torbalar hazırdır. Kendisine meraklı gözlerle bakan öğrencilerine şöyle der öğretmen:

    "Şimdi, bugüne dek affetmeyi reddettiğiniz her kişi için bir patates alın, o kişinin adını o patatesin üzerine yazıp torbanın içine koyun." Bazı öğrenciler torbalarına üçer-beşer tane patates koyarken, bazılarının torbası neredeyse ağzına kadar dolmuştur.
    Öğretmen, kendisine "Peki şimdi ne olacak?" der gibi bakan öğrencilerine ikinci açıklamasını yapar:

    "Bir hafta boyunca nereye giderseniz gidin, bu torbaları yanınızda taşıyacaksınız. Yattığınız yatakta, bindiğiniz otobüste, okuldayken sıranızın üstünde, hep yanınıszda olacaklar." Aradan bir hafta geçmiştir. Hocaları sınıfa girer girmez, denileni yapmış olan öğrenciler şikayete başlarlar:
    "Hocam, bu kadar ağır torbayı her yere taşımak çok zor."
    "Hocam, patatesler kokmaya başladı. Vallahi, insanlar tuhaf bakıyorlar bana artık."
    "Hem sıkıldık, hem yorulduk?"
    Öğretmen gülümseyerek öğrencilerine şu dersi verir:

    "Görüyorsunuz ki, affetmeyerek asıl kendimizi cezalandırıyoruz. Kendimizi ruhumuzda ağır yükler taşımaya mahkum ediyoruz. Affetmeyi karşımızdaki
    kişiye bir ihsan olarak düşünüyoruz, halbuki
    affetmek en başta kendimize yaptığımız bir
    iyiliktir"

    sponsorlu bağlantılar

      Konuyu Beğendin mi?

  2. Hep anlamak isterken seni,anlamını yitiren bakışlarında,
    Senin beni anlayamaman var ya,
    Belki de aşkların haram kılındığı bir dünya sundu bana.

    Öncelerini anlamamıştım zaten,sonraları da kayıp şimdi,
    Boynu bükük yalnızlığımın.

    Şimdi geri dönüş zamanı,bildiğim yaşamlarda,
    Unutulmuş olan,çaresizliğime.

    Affedemem seni,aşkın ihaneti değil bu,
    Bana inan.

  3. 2006-11-23
    Nefreti aşmanın tek yolu var: Affetmek.
    Başkalarını affettiğimizde biz özgürleşiriz.

    Nefret yaşamdan zevk almamızı, insanların güzel yanlarını görmemizi engeller.
    Hiç kimse saf iyi ya da saf kötü değildir.

    Salt kötülükleri görmek bir süre sonra şüphe, depresyon ve umutsuzluk denizinde boğar insanı. Nefret dolu bir yaşam, mutsuz bir yaşamdır.

    Affetmek insanı derinleştirir.
    Affetmek için, insanın ruhsal ve zihinsel olarak kendisini hazır hissetmesi gerekir.

    Çünkü affetmek bir seçimdir.
    Kimsenin zorlamasıyla affetmek mümkün değildir.
    Affetmek bir süreçtir. Birdenbire affedişler bile bir sürecin ürünüdür.
    Affetmeyi seçtiğinizde kimse size borçlanmayacaktır. Yani koşullu affetme yoktur.

    Diğer insanın da sizi affetmesini, değişmesini veya sizin istediğiniz gibi olmasını beklemeyin.

    Affetmek bir seçimdir.

    Amacı sizin rahatlamanızdır, sizin özgürleşmenizdir.
    Nefret duyduğunuz kişinin yaşıyor ya da ölmüş olması sizin affetme sürecinde duyduğunuz acıların yoğunluğunda bir farklılık yaratmayacaktır.

    O acılar sizin acılarınız.
    Affetmek kolay değildir.

    Fakat özgürleşmek için gereklidir.
    Çoğu insan affetmenin nefret ettiği kişiyi suçsuz ya da haklı bulduğu anlamına geleceğini sanır. Oysa affetmek, geçmişteki anıların boyunduruğundan kurtulmak, yaşamımızı kontrolü altında tutmasına son vermek demektir.



    Affetmek, o kişiyi sevmek değil.
    Affetmek, o kişiyle konuşmak zorunda olmak değil.
    Affetmek, o kişiyle ilişkiyi sürdürmek değil.
    Affetmek, o kişinin beklentileri doğrultusunda davranmak değil.
    Affetmek, o kişiyi kucaklamak değil.
    Affetmek, o kişiyi suçsuz bulmak değil.
    Affetmek, o kişiyi hakli bulmak değil.
    Affetmek, o kişinin verdiği zararları telafi etmek için çaba göstermemek değil.



    Affetmek kırgınlığın, kızgınlığın, nefretin hapishanesinden özgürlüğe çıkmaktır.
    Affetmek artık acıyı hissetmemektir.Yapılanları zihinsel olarak unutmak zaten mümkün değildir.
    "Duygusal unutma" affetmenin diğer adıdır

  4. AFFET

    Olmuyor affet yapamıyorum..
    Ellerim başka ellerin sabırsızlığında iken
    Yine senile olmayı göze alamıyorum...
    Bir havasti geçti belki de,
    Bir aldanıştı bitti belki de!
    Ne yaparsam yapayım olmuyor affet
    Cesaretim yok eski günlere dönmeye...
    Yeniden deneyip te hayal kırıklığı yaşamaya dayanamam biliyorum...
    Kalbim başka bir ismi fısıldarken içten içe
    Yine sana dönmek gibi bir yanılgıya düşmek istemiyorum affet
    Unutursun,birgğn sende bir başkasını seversin...
    Silersin geçmişi,unutursun geçenleri,
    Sona erer uykusuz geçirdiğin geceler,
    Vazgeçersin eski resimlere bakmaktan,
    Geçer yüreğindeki sızı aşkının yerini kin,nefret alır!
    Kimbilir affetmeyi de öğrenirsin belki birrgün

  5. 2006-11-28
    Benimde Hayallerim Vardı

    Benimde hayallerim vardı bir zamanlar, ümitlerim vardı herkesin olduğu gibi. Mutluluk düşleri saklamıştım kalbime. Büyüyünce hep güzel günlerin geleceğini hayal ederdim kendi hayatımın kahramanı olarak. Aşka, sevgiye, dostluğa, mutluluğa yürüyecektim kendi hesabıma küçücük adımlarla...

    Benimde hayallerim vardı herkesin olduğu gibi. Sevdalarım,sevinçlerim vardı. bir güvercin sıcaklığı taşırdım çocuk yüreğimde hep. Dağlı çocuklarla pınarlara, esip geçen rüzgarlara güler geçerdim. En çok kuşları, çiçekleri, beyaz yeleli atları ve menekşe gözlü bir kızı severdim. Güller açardı ne zaman ellerimi uzatsam ellerine. Serin serin yeller eserdi saçlarında...

    Benimde hayallerim vardı sizin olduğu gibi. Kendime göre küçük bir yuva kuracaktım, Neşesiyle güleceğim, hüznüyle hüzünleneceğim ve beni en iyi anlayacak bir eşim olacaktı. Doğacak çocuklarımlarımla sorunsuz yaşayacaktım. Mutlu yaşayıp, hiç üzülmeyecektim hep gülecektim. Kin, nefret, intikam, yalan olmayacaktı benim hanemde. Strese girmeyecek, kırılmayacaktım, kırmayacaktım kimseyi... Bir dünyam olacaktı küçücük, herkesin içinde dost olduğu, dostça geçindiği. Mutlu küçücük bir dünya. Herkesin biribirini kardeşçe sevdiği...

    Hayat bir türküdür sanırdım dağ eteklerinde söylenen, güneş atarken karşı yamaçlara ve gülerken pınarlara kırmızı benekli çiçekler. Hayat bir türküdür sanardım dağ rüzgarlarının çocuklara söylediği bir seher vakti.

    Benimde hayallerim vardı bir zamanlar, ümitlerim vardı sizin olduğu kadar. Hayallerdeki gibi sanırdım yaşamı, oyunlardaki gibi. Hani bir pınar başında kurulan düşler yada çocukken oynanan oyunlar gibi.
    Nasıl ki, size rolünüz biçiliyorsa ve siz buna bütün yeteneğiniz, gücünüz ve azminizle sarılıp oyununuzu ve size verilen rolü başarıyla bitirmek istiyorsanız.
    Oysa hiçte öyle değil yaşamın acımasızlığının farkına varanlar için. Kimsenin bilmediği, kimsenin düşünmediği bir yarayla kanıyorum şimdi. Anladımki hiç bir acı, ihanetin acısı kadar acı vermiyor insana.
    Kırıldık artık en kötüsü. Siz kırıldınız ve kırılanda artık yerine konmuyor. İnsanın yüreğinde açılan yaralar kolay kapanmıyor. Asıl yaşamımdaki, rolüm benim için zor, ağır ve kahredici.

    Öyle bir ateş yakıyor ki içimi... Gül döküp yaralarıma susuyorum her gece... Sevince uzanan bütün yollar kapalı...
    Sevdasına yandığım dünyada, içinde suskun volkanlar taşıyan bir derviş gibi, buynu bükük gezerim gönül ülkemde...
    Şimdilik yaşadıkça yüreğime gizleyeceğim sevgimi, özlemimi ve isyanlarımı...

    Biliyorum içimde ki, hiç bir çığlığı duymuyorsunuz ve duyuramıyacağım size. Kanamalarımı, haykırışlarımı duyuramıyacağım...
    İyi ki, tüm yaralarıma karşın varsınız, hayatıma girmişsiniz. Bana küs bakan gözlerinizden öpüyorum. Beni anlamanızı beklemiyorum, affetmenizi dilemiyorum...
    Çünkü suçlu ben değilim... Kucaklarım sizi...

  6. 2006-12-03
    Affederdim
    sordun "affeder misin beni" diye
    affederdim amma
    yapamadım,bir kere ölür insan
    kendime kıyamadım...
    Bilirsin sana zaten hiç kıyamazdım...


  7. 2006-12-19
    Affet Beni

    Beni yeniden affedebilir misin?
    Ne söylediğimi bilmiyorum
    Ama seni kırmak istemedim
    Kelimelerin çıktığını duydum
    Ölecekmiş gibi hissettim
    Seni incitmek beni çok acıttı
    Sonra sen bana baktın
    Çok fazla bağırmadın
    Sen sessizce kırıldın
    Şu an her şeyi verirdim
    Bu sözleri senden duymak için
    Ne zaman pişman olduğum bir şey söylesem
    Ağlıyorum: 'seni kaybetmeyi istemiyorum'
    Ama nedense beni asla terk etmeyeceğini biliyorum, evet.
    Çünkü sen benim için yaratılmışsın
    Bir şekilde görmeni sağlayacağım
    Beni ne kadar mutlu ettiğini
    Bu hayatı yaşayamam
    Sen yanımda olmadan
    Hayatta kalmak için sana ihtiyacım var
    Öyleyse benimle kal
    Gözlerimin içine bakıyorsun ve üzgünüm diye içimden çığlık atıyorum
    Ve sen beni tekrar affediyorsun
    Sen benim tek gerçek arkadaşımsın
    Ve ben asla seni kırmak istemedim...

  8. Bir gün gittim..
    Geride yığınla soru işareti bırakarak
    Yanıtlamaya vaktim yoktu
    Geç kalmıştım hayata, uçtum kanatlarımı takarak.



    Bir gün gittim..
    Dönüp arkama bakmadım bile bir kez
    Nelerden vazgeçtiğimi görmek istemedim
    İstemedim kimseyi bir kez daha yıkmak
    Zaten ben gelmeyi de istemedim ki



    Bir gün gittim..
    Hala kulaklarımda yankılanan; bir araba kapısı vuruşuyla çıktım o fotoğraftaki kareden
    O kareki beni yıllarca kendimden uzağa iten.



    Bir gün gittim..
    Gitmeler hiç bitmeyecekti; bildim
    Bildim de, bilmemezlikten geldim
    Zaten ben gördüm de, görmemezlikten geldim.



    Bir gün gittim..
    Asırlar uzağa
    Uzaklar soğukmuş
    Üşüdükçe anladım düştüğümü tuzağa.



    Bir gün gittim..
    Hiç hesabım kalmadı artık kendimle


    Sen de dahil
    Herkesi affettim..

  9. AFFET

    Sensiz hayal kursam
    Kuşlar kızıyor bana

    Bir an seni düşünmesem

    Yağmur yağar şehrime

    Ne gök ne yer

    Kimse istemiyor

    Sensiz olmamı

    Ne olur sende isteme

    Benden sensiz kalmamı

    Beni affet seni kıskandığım için

    Kalbimi de affet bir türlü

    Senden vazgeçemediği için...

  10. 2007-01-03
    Affetmem Asla Seni

    Ateş olup yaksan da
    Gonca güller taksan da
    Ahu olup baksan da
    Affetmem asla seni
    Som altından taç olsan
    Aşkıma muhtaç olsan
    Derdime ilaç olsan
    Affetmem asla seni

    Yakut yüklü dal olsan
    Al ipekten şal olsan
    Peteklerde bal olsan
    Affetmem asla seni
    Şarkı olsan dillerde
    Gonca olsan güllerde
    Leyla olsan çöllerde
    Affetmem asla seni
    Som altından taç olsan
    Aşkıma muhtaç olsan
    Derdime ilaç olsan
    Affetmem asla seni
    Yakut yüklü dal olsan
    Al ipekten şal olsan
    Peteklerde bal olsan
    Affetmem asla seni

  11. Olurya sevgilim birgün ölürsem
    Saçlarını okşayamadan
    Ellerinden tutup dizlerine uzanamadan
    AFFET BENİİ

    Affet beni
    Seni sevipte sana kavuşamadığım için
    Yüreğimi sana veripte toprak olup göçtüğüm için
    Seni bensiz buraktığım için

    AFFET BENİİ
    Hayallerimizi yarım buraktığım için
    Mutluluğu unutturup
    seni gözyaşlarınla bıraktığım için

    Affet benii
    Seni ölümden daha fazla sevdiğim için
    Seninleyken senden vazgeçemediğim için
    Yaşamayı seninle tekrar öğrendiğim için

    AFFET BENİİ
    Seni sonkez göremediğim için
    Sonkez seni seviyorum diyemediğim için
    Sonkez sana sarılıp senle ağlayamadığım için
    Affet beni zamansız yaşama veda ettiğim için
    Affet seni senden fazla sevdiğim için
    AFFET

  12. Affet beni birtanem
    Hoyratlığıma ver
    Seni incitmeyi düşünebilir miyim hiç?
    Üzgün suratınla bakma bana öyle
    Kolay mı seni uzaktan sevmek
    Acaba beni sevebilecek mi diye
    Beynimi kemirdiğimi görecek mi?
    Ben... adam gibi adam
    Senin belki de bilmeyerek
    Yolumu gözlediğin gönül adamıyım
    Vuslata eklerimde taş basarım
    Coşanlarımı anlatamam
    Göğsümde hançerin acımasız izleri
    Allah ım ayırmasın bizleri
    Bazen sorguya tutarım ruhumu
    Ağırlığı ne tutacak ki diye
    Düşünüp durmaktır bunun adı korku
    Ben kendimce semaya haykırıp
    SENİ BİR TEK BEN SEVEBİLİRİM
    Diyebiliyorsam....
    Bana inanmalı ve güvenmelisin
    Ben acılarını kalbimle ezerim
    Yerine mutluluk dolu
    Senin olan ruhumu teslim ederim
    Affet beni gülen gözler
    Densizliğime ver
    Seni üzebilir miyim hiç?
    Kendi canımı yaralaya bilir miyim?
    Günahım seni gördüğüm günse
    Her günüm seni görmekle geçsin
    Benim AŞKIM olur musun????

  13. Af İçinde Yaşamak

    Tek bir oda da
    Loş karaltıda,
    Yaşarken anlarız affetmeyi
    Zamanın hızla dönmesini isteriz
    Ve bize geri gelmesini

    Affetmek isteriz
    Tekrar sarılıpta bırakmamayı
    Affetmek isteriz
    Yalnızlığı uzaklarda bırakmayı

    Uzun bir yolda
    Akşam üzeri bir zamanda
    Yürürken anlarız affedilmeyi
    Geri dönmeyi isteriz,
    Ve bizi yine sevmesini

    Affedilmeyi bekleriz
    Tekrar kolkola dolaşmayı
    Affedilmeyi bekleriz
    Yalnızlığı onunla unutmayı

    Geç kalmış değiliz
    Söylemeliyiz
    Geç kalmış değiliz
    Geri dönmeliyiz
    Ve sevgiyi bu uğurda bekletmemeliyiz

    Volkan Yoruç

  14. 2007-03-30
    267 - Affettim...

    Kırdığın kadehte kalan ömrümden
    Ağlarsın içtiğin yılları bilsen
    Sayende sararıp solan ömrümden
    Ağlarsın biçtiğin dalları bilsen

    Bağban eyle dedin beni bağrına
    Yanılıp yakılıp uydum çağrına
    Bir demet hercai çiçek uğruna
    Ağlarsın kırdığın gülleri bilsen

    Ateşe su dedim göz göre göre
    Aklım zavallıydı duyguma göre
    Bahtına şükretti Mecnun bin kere
    Ağlarsın düştüğüm çölleri bilsen

    Ar ettim sakladım uğraşlarımı
    Haberdar etmedim sırdaşlarımı
    Gizlemek isterken gözyaşlarımı
    Ağlarsın seçtiğim yolları bilsen

    Sefiller gücünü bende sınadı
    Kimi kaçık dedi, kimi bunadı
    Berduş eleştirdi sarhoş kınadı
    Ağlarsın düştüğüm dilleri bilsen

    Felsefe böyledir divanelerde
    Teselli aranır bahanelerde
    Bir kadeh mey için meyhanelerde
    Ağlarsın düştüğüm halleri bilsen...

  15. Affet





    Eğme boynunu güzel sakın, asma yüzünü,
    Sert bakma vede gözlerimin içine,
    İsmimi duymayı o kadar seviyorum ki çünkü,
    Narin ve hassas dudaklarından, haketmesemde

  16. Affettim mi Bilmeyeceksin

    Gün olur da sana dön desem bile
    Nasılsa geriye dönmeyeceksin
    Fırtınalar esen şu yüreğimde
    Neler yıktı neler bilmeyeceksin

    Tükenir içimde her akşam umut
    Biterse bir daha vermeyeceksin
    Dört kişi omzunda gider bir tabut
    İçinde kim vardır bilmeyeceksin

    Gururun sevgine engel olacak
    Belki de göz yaşı dökmeyeceksin
    Korkarım ki aklın bende kalacak
    Seni affettim mi bilmeyeceksin...

  17. 2007-04-04
    191 - Affettim...

    Yaşadığımı işitmek istiyorum
    Bir ses uzaktan yakından ya da içimden
    Düşen yaprak örneğin
    Kağıt hışırtısı olsun
    Ya da eski tahtaları içten kemiren bir kurdun çıtırtısı
    Bir inilti derinden
    Damlayan su
    Bir elektrik düğmesi çıt diye
    Çok uzaklardan yankılanan duyulur duyulmaz
    İçimdeki mağaralarda besler büyütürüm
    Her ne olursa olsun bir ses
    Yeter ki bana ispat etsin yaşadığımı

    Yaşadığımı görmek istiyorum
    Bir ışık uzaktan yakından ya da içimden
    Sesindeki pırıltıya
    Gözündeki ışıltıya benzer
    Bir kibrit çakımı
    Bir yanıp sönse yeter
    Sabahın yağan toz mavisi göğsünde çıplak
    Ya da gün batımı pembesi dudak
    Bir yıldırım hızında çizilsin
    Bir şimşekçe yazılsın karanlığım
    Bir fener ki uzaklığı bilinmeyen
    Bir yıldız parlayıp sönen
    Dişlerinin aydınlığını
    İçimdeki mağaralarda besler büyütürüm
    Her ne olursa olsun bir ışık


  18. Affetmek



    Nefreti aşmanın tek yolu var: Affetmek...
    Başkalarını affettiğimizde biz özgürlesiriz.

    Nefret yaşamdan zevk almamızı, insanların güzel yanlarını görmemizi
    engeller. Hiç kimse saf iyi ya da saf kötü değildir. Salt kötülükleri
    görmek bir süre sonra şüphe, depresyon ve umutsuzluk denizinde boğar
    insanı.

    Nefret dolu bir yaşam, mutsuz bir yaşamdır. Affetmek insanı
    derinleştirir.

    Affetmek için, insanın ruhsal ve zihinsel olarak kendisini hazır
    hissetmesi gerekir. Çünkü affetmek bir seçimdir.

    Kimsenin zorlamasıyla affetmek mümkün değildir. Affetmek bir
    süreçtir.

    Birdenbire affedişler bile bir sürecin ürünüdür.

    Affetmeyi seçtiğinizde kimse size borçlanmayacaktır. Yani koşullu
    affetme yoktur. Diğer insanın da sizi affetmesini, değişmesini veya
    sizin istediğiniz gibi olmasını beklemeyin.

    Affetmek bir seçimdir. Amacı sizin rahatlamanızdır, sizin
    özgürleşmenizdir. Nefret duyduğunuz kişinin yaşıyor ya da ölmüş
    olması sizin affetme sürecinde duyduğunuz acıların yoğunluğunda bir
    farklılık yaratmayacaktır. O acılar sizin acılarınız.

    Affetmek kolay değildir. Fakat özgürleşmek için gereklidir. Çoğu
    insan affetmenin nefret ettiği kişiyi suçsuz ya da haklı bulduğu
    anlamına geleceğini sanır.

    Oysa affetmek, geçmişteki anıların boyunduruğundan kurtulmak,
    yaşamımızı kontrol altında tutmasına son vermek demektir.

    Affetmek, o kişiyi sevmek değil.
    Affetmek, o kişiyle konuşmak zorunda olmak değil.
    Affetmek, o kişiyle ilişkiyi sürdürmek değil.
    Affetmek, o kişinin beklentileri doğrultusunda davranmak değil.
    Affetmek, o kişiyi kucaklamak değil.
    Affetmek, o kişiyi suçsuz bulmak değil.
    Affetmek, o kişiyi haklı bulmak değil.
    Affetmek, o kişinin verdiği zararları telafi etmek için çaba
    göstermemek değil.

    Affetmek kırgınlığın, küskünlüğün, nefretin hapishanesinden özgürlüğe
    kavuşmaktır.

    Affetmek artık acıyı hissetmemektir. Yapılanları zihinsel olarak
    unutmak zaten mümkün değildir.

    "Duygusal unutma" affetmenin diğer adıdır.


  19. Affetmem

    Bir bilseydin sana ola sevgimi,
    Ölüm gelse bırakmazdın elimi,
    Şimdi bir başkası alacak yerimi,
    Sakın geri dönme affetmem seni.

    Ne kadar masumdun önceden,
    Kalbimde bir sızıydın incenden,
    Hayat artık farksız bir işkenceden,
    Oynadın benimle affetmem seni.

    Nasıl da acımadın gençliğime,
    Değmedin urunda acı çektiğime,
    Böyle mi yapar insan sevdiğine?
    Yıktın dünyamı affetmem seni.

    Hani beni kendinden çok severdin,
    Hani ben dünyalara değerdim,
    İstesen sana canımı verirdim,
    Kırdın gururumu affetmem seni.

    Gidişine sustum mutlu ol diye,
    İnanmıştım sendeki aşka sevgiye,
    Şimdi böyle ansızın ayrılmak niye,
    Bağrımı yaktın affetmem seni,

    Bir insana bu kadar zulüm yapılmaz,
    Kulluk isteme benden kula tapılmaz,
    Benim sevgim mal değil satılmaz,
    Allah affetse de ben affetmem seni

  20. Affet beni yüreğim...
    Açtırdım kapılarını seni sevmeyene,derinlerdeki güzellikleri
    görmeyene...Sevgisizliklerine hapsettim seni...

    Affet beni gözlerim...
    Sana bakmayan gözlerin esiri etti.Gülerken saçtığın ışığını zindana
    çevirdim...

    Affet beni dizlerim...
    Gelmez yarin yolunda beklettim.Ayakta durmaya dermansız ettim.

    Affet beni sözlerim...
    Her acı sözü yutup;hep tatlı sözler söylettim.Zehir sözlere sevgi sözlerimi
    ziyan ettim...

    Affet beni kollarım...
    Seni sarmayan kollara her daim açık beklettim.
    Gelmeyince zalim yar,sevdalara seni açmamaya yeminler ettim...

    Affet beni gülüşlerim...Yalancı gülmelere kanıp gönülden gülmelerimle
    karşılık verdirdim.Yüreğimi ağlattılar sen yine de gülmeye devam ettin...

    Affet beni ellerim...
    Uzanmaz elleri tutmanı,hiç bırakmamanı senden bekledim.Bomboş kalınca üşüdün
    soğukluğun yüreğime işlettin...

    Affet beni Yarabbim...
    Verdiğin bu canın hakkını veremedim...
    Yüreğimi bir kulun yaralamasına,gözlerimi ağlatmasına,Kollarımı bağlatmasına
    izin verdim...
    Affet beni yarabbim O'nu çok sevdim....

    Doğru zamanlarda yanlış insanlara,yanlış zamanlarda doğru insanlara mahkum
    oldu bu yürek...
    Belki doğruyu görmeye yetmedi gözlerim.Belki de yanlışı silmeye yüreğim...

  21. Kalleş olsa dahi bir an için o yadigar dostlar, Etme ses ve affet bir gülücük haşlar....

    Affetmek en asil intikam....

  22. Taş olup sustum
    Ruhum adını çağırdı
    Son saati vuruyordum
    Ömürde son zamanı
    Kış olup dondum
    Kalbim yine alev aldı
    Ben ölümü soruyordum
    Önümde aşk uzandı

    İnsafa gel al yanına
    Yaşıyorsam
    Aşk sebebim
    Durmadın yürüdün kanıma
    Dön gel affettim
    Yüreğim ağır ağrısına
    Dayanırsam aşk sebebim
    Ödedim düşeni payına
    Dön gel affettim...

    Sır olup kaldın
    Nerde bulamam izini
    Yokluğundan usandım
    Ne olur duyur sesini

    İnsafa gel al yanına
    Yaşıyorsam
    Aşk sebebim
    Durmadın yürüdün kanıma
    Dön gel affettim
    Yüreğim ağır ağrısına
    Dayanırsam aşk sebebim
    Ödedim düşeni payına
    Dön gel affettim...

    Bi dilek tuttum
    Yıldızların ışığında
    Sen diye diye avundum
    Geldin rüyalarıma

    İnsafa gel al yanına
    Yaşıyorsam
    Aşk sebebim
    Durmadın yürüdün kanıma
    Dön gel affettim
    Yüreğim ağır ağrısına
    Dayanırsam aşk sebebim
    Ödedim düşeni payına
    Dön gel affettim...

  23. aFfEt bEnİ YüReĞiM

    Açtırdım kapılarını seni sevmeyene,derinlerdeki güzellikleri
    görmeyene…Sevgisizliklerine hapsettim seni…

    Affet beni gözlerim…
    Sana bakmayan gözlerin esiri etti.Gülerken saçtığın ışığını zindana
    çevirdim…

    Affet beni dizlerim…
    Gelmez yarin yolunda beklettim.Ayakta durmaya dermansız ettim.

    Affet beni sözlerim…
    Her acı sözü yutup;hep tatlı sözler söylettim.Zehir sözlere sevgi sözlerimi
    ziyan ettim…

    Affet beni kollarım…
    Seni sarmayan kollara her daim açık beklettim.
    Gelmeyince zalim yar,sevdalara seni açmamaya yeminler ettim…

    Affet beni gülüşlerim…Yalancı gülmelere kanıp gönülden gülmelerimle
    karşılık verdirdim.Yüreğimi ağlattılar sen yine de gülmeye devam ettin…

    Affet beni ellerim…
    Uzanmaz elleri tutmanı,hiç bırakmamanı senden bekledim.Bomboş kalınca üşüdün
    soğukluğun yüreğime işlettin…

    Affet beni Yarabbim…
    Verdiğin bu canın hakkını veremedim…
    Yüreğimi bir kulun yaralamasına,gözlerimi ağlatmasına,Kollarımı bağlatmasına
    izin verdim…
    Affet beni yarabbim O’nu çok sevdim….

    Doğru zamanlarda yanlış insanlara,yanlış zamanlarda doğru insanlara mahkum
    oldu bu yürek…
    Belki doğruyu görmeye yetmedi gözlerim.Belki de yanlışı silmeye yüreğim

  Okunma: 3917 - Yorum: 22