Özdemir Asaf'ın Hayatı - Delinetciler Portal
+ Hemen Yorum Yap

Özdemir Asaf'ın Hayatı

  1. sponsorlu bağlantılar
    ÖZDEMİR ASAF

    11 Haziran 1923'te Ankara'da doğdu. 28 Ocak 1981'de İstanbul'da öldü. Asıl adı Halit Özdemir Arun. İlk öğretiminin bir bölümünü Galatasaray Lisesi'nde yaptı.1942'de Kabataş Erkek Lisesi'nden mezun oldu. İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesi ve İktisat Fakültesi Gazetecilik Enstitüsü'ndeki öğrenimini yarım bıraktı. Bir süre sigortacılıkla uğraştı. Zaman ve Tanin gazetelerinde çevirmen olarak çalıştı. 1950'de İstanbul'da Sanat Basımevi'ni kurarak yayıncılığa başladı, kendi şiir kitaplarını bastı. 1955'te Yuvarlak Masa Yayınları'nı kurdu.

    İlk şiirleri "Servet-i Fünun Uyanış" dergisinde yayınlandı. çeşitli dergilerle, Vatan gazetesinin sanat sayfalarında çıkan şiirleriyle tanındı. Özgün ve etkileyici bir dil kullandığı şiirlerinde "ikinci kişi" sorununu ele aldı. İkinci kişiye bağlılığını çeşitli yönlerden inceledi, kendi davranışlarını soyutlama yoluyla bir düşünce düzeyine yükselterek çözümlemeye çalıştı. Özellikle son dönem şiirlerinde dize sayısını azaltarak duygu ve zeka pırıltılarının kaynaştığı kısa şiirler yazdı. Şiirlerinin bir bölümünde toplumla, yaşadığı çağla ve kendisiyle hesaplaşmasının buruk öfkesi gözlemlenir. Bu yaklaşımla yeni taşlama biçimleri üreterek hiciv şiirinin öğelerini ustaca kullandı. İnsan ilişkilerinin toplumsal ve bireysel düzlemlerdeki çelişkilerini "sen-ben" ikileminde yansıttı. Şiirlerinde çok sık kullandığı sevgi, ayrılık, ölüm temaları, son şiirlerinde yerlerini kaçış, umutsuzluk ve tedirginliğe bıraktı.


    ESERLERİ

    ŞİİR:
    Dünya Kaçtı Gözüme (1955)
    Sen Sen Sen (1956)
    Bir Kapı Önünde (1957)
    Yumuşaklıklar Değil (1962)
    To Go To (1964, Yıldız Moran'ın İngilizce'ye çevirdiği şiirler)
    Nasılsın (1970)
    Çiçekleri Yemeyin (1975)
    Yalnızlık Paylaşılmaz (1978)
    Benden Sonra Mutluluk (1984, ölümünden sonra)

    DENEME-ÖYKÜ:
    Yuvarlağın Köşeleri 1 (Etika) (1961)
    Yuvarlağın Köşeleri 2 (Etika) (1986)
    Dün Yağmur Yağacak (Öykü) (1987)
    Özdemir Asafça (Deneme) (1988)


    sponsorlu bağlantılar

     Konuyu Beğendin mi?
  2. 2006-11-22 #2
    AĞLAMAK

    Ağlamak
    Unutmak kadar kolaydır inan
    Sevin ağlayabiliyorsan
    Sevin ağlıyorsan
    Gül ağlayabiliyorum diye
    Gül ağlıyorum ağlıyorum diye
    Sana birşey yapamam
    Ağlayamıyorsan

  3. 2006-11-22 #3
    AŞK ŞARKISI

    Ellerini ver, öpeceğim,
    Binlerce el içindeyim,
    Şu beyaz çizgilerden gideceğim.
    Ellerini ver, ellerini...
    Seni öldüreceğim.

    Gözlerinden gireceğim,
    İçinde yer edeceğim.
    Sana oradan sesleneceğim;
    Ellerini ver, ellerini...
    Seni öldüreceğim.

  4. 2006-11-22 #4
    BİLSEYDİ EĞER

    Bir şiir bir geceye değer,
    Bir şiir bir uykuya değer,
    Bir şiir bir uyanmaya değer,
    Bir şiir bir sigaraya değer,
    Bir şiir bir rakıya değer,
    Bir şiir bir şarkıya değer,
    Bir şiir bir türküye değer,
    Bir şiir bir ağrıya değer,
    Diye-diye..
    Meğer.

  5. 2006-11-23 #5
    Eski Öykü

    Umud bir öykü adı, başında önde gider,
    Bir ayrım olur sonra, yarası dünde gider.

    Bölüşür yaşanmışlar yaşanmakta olanı,
    Anılarla umutlar barışık yönde gider.

    Bir gün, bir an, bir yerde bir dönemeç belirir,
    Dengesini yitirir gecelerle gündüzler.

    Yalanlara dönüşür korkular için-için,
    Sıcaklığını keser duygular, düşünceler.

    Tükenen sevilerin alışkanlıklarında,
    Gittikçe donuklaşan ışıklar yanıp söner.

    Karanlığı emzirir yığın-yığın gölgeler,
    Can ateşi soluk göz-bebeklerine tüner.

    Bir süre kanat çarpar artık yorulmuş bir kuş,
    İnişinin kararan havalarından düşer.

  6. 2007-03-28 #6
    Ağacı sevecektiniz,
    Yoldunuz, dal bırakmadınız...
    Yılına al bırakmadınız,
    Yemişini yiyecektiniz.
    Kadını sevecektiniz,
    Aldınız, ver bırakmadınız...
    Seviye yer bırakmadınız,
    Ona ben değil, sen diyecektiniz

    Bulunurken zamanla,
    Küçüldünüz zamanla,
    Arıları kovdunuz dumanla,
    Kovanda bal bırakmadınız.

    Sobayı söndürdünüz,
    Isıyı oldurdunuz,
    Hava basıp üfürdünüz,
    Mangalda kül bırakmadınız.

    Parayla yamalı bohça'da,
    Kapanık, dar bir açıda,
    O canım ikili bahçede
    Bir renk, bir gül bırakmadınız.

    Bir eliniz vardı, bir cebiniz,
    Başınıza vurdu keliniz,
    Alıp sattınız hepiniz,
    Depoda mal bırakmadınız.

    ÖZDEMİR ASAF

  7. 2007-03-29 #7
    2=1
    Kim o, deme boşuna...
    Benim, ben.
    Öyle bir ben ki gelen kapına;
    Baştan başa sen.

  8. 2008-04-12 #8
    Adsız Şiirler


    Ben size ne yaptım
    Çağrı mı, armağan mı, ceza mı
    Ne vardı böyle karşıma geçecek
    Ben ne yazılar ne çizgiler yitirdim hatırlamadım
    Ne var ki sizinki onlar gibi gitmeyecek

    Artık olan oldu
    Gitmeniz gitmeseniz bir
    Ben de düş kursam da kurmasam da
    Aklıma yüzünüz gelecektir

    Ben size ne yaptım,
    Ne kötülüğüm dokundu size
    İnanın - hoş niçin inanacaksınız-
    Sizi şu ana kadar tanımazdım
    İnanmak, bilmek yakışmaz size
    Karşıma çıkmayacaktınız.
    Karşımda bir resim gibi şimdi
    Kurmadığım düşlerin çizdiği, siz
    Hem gözüme hem düşünceme
    Çakılıp kaldınız
    Renklerinize ve biçimlerinize
    Düş dışı gerçeklerin çizdiği siz

    Beni benden çıkardınız
    Beni benden aldınız
    Göz görmeye-görmeye
    Bir uzağa bıraktınız

    Kendime dönmeye artık çok geç.
    Özdemir Asaf

  9. 2008-07-17 #9
    Konuşmak susmanın kokusudur.
    Ya sus git, ya konuş gel, ortalarda kalma.
    Yalan korkaklığın tortusudur.
    Dürüst kaba ol, eğreti saygılı olma.

  10. 2008-07-17 #10
    ANLAM


    Sen bana
    Sen desen de, demesen de olur.
    Ama ben sana sen deyeceğim
    Düşün dur.
    Özdemir Asaf



  Okunma: 2630 - Yorum: 9 - Amp