Denize Denizden bakmak - Delinetciler Portal
+ Hemen Yorum Yap

Denize Denizden bakmak

  1. Denize denizden bakmakla karadan bakmak arasındaki farkı bilir misin...


    Deniz;


    Elveda demenin buyrukluğunu mavinin tonlarıyla avutmaktır...


    Sevdiklerinen her saniye uzaklaşıp yine her saniye onları göreceğin güne yaklaşmaktır...


    Özlemin adını sözlükten daha iyi telaffuz etmektir...


    Sensizliğe şiirler yazmaktır...


    Dört mevsimi bir bavula sığdırmaktır...


    Hayal bile edemeyeceğin uzakların o kadar da uzak olmadığını bilmektir...


    Maviyle yeşilin sarhoş olduğu yeri 360 kertede görmektir...


    Kimsenin bilmediği bir dili konuşmaktır...


    Yakamozun her rengini görmektir...


    Yokluğunda sevgi gibi acıtmasıdır...


    Deniz;


    En kara bulutları, en sert rüzgarları, en büyük dalgaları, insanlarla uğraşmaya tercih etmektir.


    Sancak ve iskeleyi adını bilmediğin bir yıldızdan almaktır...


    Gerçek Kuzeyi bilmektir...


    Ülkeni dünyanın her yerinde temsil etmenin gururudur...


    Kendi yazdığın efsanelerin başrolünü oynamaktır...


    "Her limanda bir sevgili" deyiminden nefret etmektir...



    40 - Denize Denizden bakmak




    Deniz;


    İnsanın düşünce balonlarıyla dolaştığı yerlerdir...


    Deniz tutmasını alkol sarhoşluğuna benzetmektir...


    Yokluğun aslında nasıl bir erdem olduğunu keşfetmektir...


    Fırtınanın hayallerini yenemeyeceğine inanmaktır...


    Ufka bakıp dünyayı küçümsemektir...


    Deniz;


    Hep geleceği düşünüp bugünü harcamaktır...


    Keşke, belki gibi kelimeleri aklından çıkartmaktır...


    Uykulardan kanter içinde uyanıp dua etmektir...


    Sabretmenin erdemidir...


    Deniz;


    Tanrıyla buluşmaktır...


    İnsanın inandığı her şeyin aslında bir yalan olduğuna inanmaktır...


    Ölmekten korkmamaktır...


    Hayatında bir kere bile olsa gidip dönmemeyi düşünmektir...


    Deniz;


    Doğumlara ve ölümlere geç kalmaktır...


    İnsanın yalnız doğduğunu ve yine yalnız öleceğini hatırlamaktır...


    Bir son varsa sonuna kadar gidilecek yerdir...


    23 - Denize Denizden bakmak


    Deniz;


    İNANMAKTIR!


    YAŞAMAKTIR!


    SEVMEKTİR!


    ÖLESİYE SEVMEKTİR!


    Şimdi söyle sen karadaki denizi sevdiğini mi zannediyorsun?



    41 - Denize Denizden bakmak














     Konuyu Beğendin mi?
  2. 2009-07-28 #2
    39 - Denize Denizden bakmak

    Bir deniz kıyısındayım hafif puslu hava ve bulutlar ağlıyor inceden.
    Deniz mutlu kendinden bir zamanlar kopmuş olan yağmur damlaları ile yeniden buluştuğu için.
    Bulutlar ise üzülüyor kendinden kopan kaybettiği her damla için.
    Ne gariptirki hayatın kuralı bu.
    Biri kaybeder üzülür biri bulur sevinir mutlu olur.
    Evet kural budur ama hayat beni her daim muaf tuttu bu kuraldan.
    Ben ne buldum nede kaybettim ikisinin arasında çırpınıp durdum sadece.
    Ne tam kaybettim seni nede tam buldum.
    Hep eksik kaldı sol yanım.
    Tam kaybettim derken buldum seni ama sevinemedim kaybedecektim çünkü, yine üzülecektim.
    Öylede oldu buldum derken yine kaybettim seni.
    Bugünlerde yine kaybedişleri oynuyorum.
    Hep bendesin ama bulamıyorum seni. Yoksun yanımda üşüyor ellerim yalnızlık titretiyor içimi.
    Yalnızım diyorum üşüyorum.
    Deniz vuruyor dalgalarını kayalara yalnız değilsin ben buradayım diyor ama yetmiyor.
    Benim için yalnızlık kimsemin olmayışı değil senin olmayışın bunu; ne sen ne deniz nede bir başkası bilmiyor anlayamıyor.
    Üşüyor ellerim çaresiz sokuyorum ceplerime, cebimde kalan son umut kırıntılarını buluyorum.
    Çıkarıp bakıyorum deniz seviniyor işte umutların varmış senin diyor ellerimde kalmış üç beş umut kırıntısını kast ederek.
    Acı bir gülümseme dudaklarımda yeter mi diyorum yarınlara, yaşamaya yeter mi? Deniz cevap veremiyor.
    "Yetmez" diyorum "yetmez".
    Elimdeki son umut kırıntılarını da denize atıyorum "yalnızım" diyorum deniz bu sefer anlıyor yalnızlığımın sensizlik demek olduğunu susuyor. Ben de susuyorum bulutlar ağlıyor ben de ağlıyorum.
    Sensizlik esiyor üşüyorum…


    39 - Denize Denizden bakmak

    Bir deniz kıyısındayım hafif puslu hava ve bulutlar ağlıyor inceden.
    Deniz mutlu kendinden bir zamanlar kopmuş olan yağmur damlaları ile yeniden buluştuğu için.
    Bulutlar ise üzülüyor kendinden kopan kaybettiği her damla için.
    Ne gariptirki hayatın kuralı bu.
    Biri kaybeder üzülür biri bulur sevinir mutlu olur.
    Evet kural budur ama hayat beni her daim muaf tuttu bu kuraldan.
    Ben ne buldum nede kaybettim ikisinin arasında çırpınıp durdum sadece.
    Ne tam kaybettim seni nede tam buldum.
    Hep eksik kaldı sol yanım.
    Tam kaybettim derken buldum seni ama sevinemedim kaybedecektim çünkü, yine üzülecektim.
    Öylede oldu buldum derken yine kaybettim seni.
    Bugünlerde yine kaybedişleri oynuyorum.
    Hep bendesin ama bulamıyorum seni. Yoksun yanımda üşüyor ellerim yalnızlık titretiyor içimi.
    Yalnızım diyorum üşüyorum.
    Deniz vuruyor dalgalarını kayalara yalnız değilsin ben buradayım diyor ama yetmiyor.
    Benim için yalnızlık kimsemin olmayışı değil senin olmayışın bunu; ne sen ne deniz nede bir başkası bilmiyor anlayamıyor.
    Üşüyor ellerim çaresiz sokuyorum ceplerime, cebimde kalan son umut kırıntılarını buluyorum.
    Çıkarıp bakıyorum deniz seviniyor işte umutların varmış senin diyor ellerimde kalmış üç beş umut kırıntısını kast ederek.
    Acı bir gülümseme dudaklarımda yeter mi diyorum yarınlara, yaşamaya yeter mi? Deniz cevap veremiyor.
    "Yetmez" diyorum "yetmez".
    Elimdeki son umut kırıntılarını da denize atıyorum "yalnızım" diyorum deniz bu sefer anlıyor yalnızlığımın sensizlik demek olduğunu susuyor. Ben de susuyorum bulutlar ağlıyor ben de ağlıyorum.
    Sensizlik esiyor üşüyorum…



  Okunma: 2724 - Yorum: 1 - Amp